خاطرات ناگفته آرتمیس ۲؛ روایت فضانوردان از پرتنش ترین لحظات سفر به دور ماه

از هشدار کاذب نشت کابین اوراین تا وحشت فرمانده از گم‌شدن در فضا، مأموریت آرتمیس ۲ سفری خالی از تنش و اضطراب برای فضانوردان نبود.

تبلیغات

فضانوردان مأموریت آرتمیس ۲ ناسا درجریان سفر تاریخی خود به دور ماه در اوایل سال جاری، لحظات پرتنشی را پشت سر گذاشتند که هرچند ختم به خیر شدند، برای زمان‌هایی کوتاه، اضطراب و نگرانی خدمه را در پی داشتند. سه فضانورد مأموریت هفته‌ی گذشته با حضور در جشنواره بین‌المللی علم و اکتشافات فضایی استارموس هشتم در تنریف اسپانیا، برخی از این خاطرات ناگفته‌ی خود را بازگو کردند.

لحظه‌ی پرتنش نخست در همان اوایل پرواز رخ داد. خدمه در آستانه‌ی روشن‌کردن موتور فضاپیما برای انجام مانور ضروری به‌منظور قرارگیری در مسیر رسیدن به ماه، ناگهان با هشدار غیرمنتظره‌ای درباره‌ی احتمال نشت در کابین مواجه شدند؛ تهدیدی که می‌توانست موجب لغو پرواز فضایی تاریخی آن‌ها شود.

ویکتور گلاور، خلبان آرتمیس ۲، ۱۸ اکتبر در گفت‌وگو با کریس هدفیلد، فضانورد پیشین کانادایی، جزئیات حادثه را فاش کرد. او گفت: «اگر آن اتفاق پنج دقیقه دیرتر رخ داده بود، شاید دیگر نمی‌توانستیم آن مانور را انجام دهیم.»

داستان هشدار کاذب

هشدار مربوط به نشت احتمالی کابین دوم آوریل، در دومین روز مأموریت آرتمیس ۲ صادر شد؛ زمانی که فضاپیمای اوراین پس از پیمودن مسافتی در حدود ۶۱هزار کیلومتر در فضا، همچنان در مداری بسیار کشیده به دور زمین قرار داشت و دوباره به سمت سیاره حرکت می‌کرد.

اوراین در واقع در حال تکمیل مدار بسیار بیضوی خود به دور زمین بود تا خدمه و مرکز کنترل مأموریت بتوانند پیش از آغاز سفر اصلی به سوی ماه، سامانه‌های کپسول را آزمایش کنند. فضاپیما در آن لحظه به نزدیک‌ترین نقطه‌ی خود به زمین (ارتفاعی در حدود ۱۶۰ کیلومتر از سطح سیاره) نزدیک می‌شد و پس از آن، قرار بود مانور حیاتی تزریق به مدار انتقال به ماه را انجام دهد تا فضانوردان در مسیر رسیدن به قمر زمین قرار بگیرند.

«فکر کنم داریم مستقیم به وسط زمین کوبیده می‌شویم؛ زیرا داشتیم بیش از حد به سطح نزدیک می‌شدیم.»

گلاور با اشاره به جرمی هانسن، متخصص مأموریت آرتمیس ۲ از آژانس فضایی کانادا، گفت: «جرمی از پنجره بیرون را نگاه کرد و گفت: «فکر کنم داریم مستقیم به وسط زمین کوبیده می‌شویم؛ زیرا داشتیم بیش از حد به سطح نزدیک می‌شدیم.»

نزدیکی بیش از حد فضاپیما به زمین چالش‌های دیگری نیز به همراه داشت؛ زیرا اوراین از منطقه‌ای عبور می‌کرد که مملو از زباله‌های مداری و ماهواره‌ها بود. گلاور توضیح داد: «تراکم اجرام در منطقه‌ای که به آن نزدیک می‌شدیم بیشتر می‌شد و میزان تابش‌های فضایی نیز افزایش می‌یافت.»

درست در همین مرحله‌ی حساس و دشوار مأموریت بود که اوراین، حدود ۱۵ دقیقه پیش از مانور حیاتی تزریق به مدار انتقال به ماه، هشداری درباره‌ی احتمال نشت در کابین صادر کرد. گلاور گفت: «اینکه مشخص کنیم هشدار واقعی است یا نه، اهمیت بسیار زیادی داشت.»

خدمه و مرکز کنترل مأموریت با پرسشی سرنوشت‌ساز روبه‌رو شدند: آیا پیمودن ادامه‌ی مسیر به‌سمت ماه ایمن بود یا باید مانور برنامه‌ریزی‌شده را لغو می‌کردند و مأموریت را بسیار زودتر از موعد به پایان می‌رساندند؟

گلاور با یادآوری آن لحظات گفت: «قرار است مانور تزریق به مدار انتقال ماه را انجام دهیم و به‌سمت ماه حرکت کنیم یا همین حالا لباس‌های فضانوردی خود را بپوشیم تا برای بازگشت به زمین آماده شویم؟»

زمان‌بندی آن اتفاق اهمیت ویژه‌ای داشت. مانور تزریق به مدار انتقال ماه برای خارج‌کردن اوراین از مدار زمین و قراردادن آن در مسیر حرکت به دور ماه طراحی شده بود. این مانور نقطه عطفی مهم در مأموریت محسوب می‌شد؛ زیرا نخستین‌بار از زمان برنامه آپولو بود که انسان‌ها در مسیر سفر به ماه، نزدیک‌ترین جرم همسایه‌ی زمین قرار می‌گرفتند.